11, అక్టోబర్ 2021, సోమవారం

గురుశక్తి

అయస్కాంతం, ఇనుపముక్క రెండింటిలోనూ ప్రతి ఒక్క అణువులో అయస్కాంత శక్తి, ఉత్తర దక్షిణ ధృవాలు ఉంటాయి. అయితే అయస్కాంతంలో అణువులన్నీ ఒకే వైపుకి తిరిగి ఉంటాయి. అందుకే దానిలోని ఆకర్షణ శక్తి బహిర్గతమౌతుంది. అదే ఇనుప ముక్కలో అణువులన్నీ తలొక వైపుకి తిరిగి ఉంటాయి. అందుకే దానిలోని అయస్కాంత శక్తి అభివ్యక్తం అవ్వదు. మరి ఆ ఇనుములోని అయస్కాంత శక్తిని వెలికితీసి దానిని ఉపయోగకరంగా చేయాలంటే అందుకు రెండు పద్ధతులు ఉన్నాయి. మొదటిది ఆ ఇనుపముక్కను ఒక అయస్కాంతానికి దగ్గరగా చేర్చడం. అప్పుడు ఆ అయస్కాంతంలోని ఆకర్షణ శక్తికి ఆ ఇనుపముక్కలోని అణువులన్నీ ఆకర్షింపబడి ఒకేవైపుకు తిరుగుతాయి. అప్పుడు అది కూడా అయస్కాంతమైపోతుంది. అయితే ఇది తాత్కాలికమే. అయస్కాంతం నుండి దూరం జరుగగానే మళ్ళీ ఇనుప అణువులన్నీ వివిధ దిశలలో తిరిగిపోయి అది తన అయస్కాంత శక్తిని కోల్పోతుంది. శాశ్వతంగా అయస్కాంతత్వాన్ని పొందాలంటే ఆ ఇనుపముక్క దీర్ఘకాలం ఆ అయస్కాంతాన్ని ఆశ్రయించి ఉండాలి

ఇక రెండవ పద్ధతి ఆ ఇనుమును అత్యధిక ఉష్ణోగ్రతకు వేడిచేయడం. అప్పుడు ఆ ఇనుములోని అణువులన్నీ ఒకేవైపుకి తిరిగి వాటిలోని అయస్కాంత శక్తి బహిర్గతమౌతుంది. నిజానికి మన భూగోళానికి ఉన్న అయస్కాంత శక్తి కూడా ఇలా వచ్చినదే. భూగోళం మధ్యభాగంలో ఇనుముతో నిండి, ఒక కొలిమిలా నిరంతరం మండుతూ ఉంటుంది. అక్కడ సూర్యుని ఉపరితలం కంటే అధిక ఉష్ణోగ్రత ఉంటుంది. ఆ వేడికి ఆ ఇనుప ముద్ద అంతా ఒక మహా అయస్కాంతంలా మారి భూమికి అయస్కాంత శక్తిని ఇస్తోంది. నిజానికి భూమి చుట్టూ ఈ అయస్కాంత శక్తి వలయం లేకపోతే సూర్యునినుంచి వచ్చే హానికారక కిరణాలకు భూమిమీద జీవనం మనగలిగేది కాదు.

మన మనస్సు కూడా ఆ ఇనుపముక్క లాంటిదే. అందులో అసంఖ్యాకమైన సంకల్పాలు, ఆలోచనలు నిరంతరంగా అనేక దిక్కులలో ప్రయాణిస్తూ ఉంటాయి. అందుకే మనకు మనోబలం, లేదా సంకల్పబలం లోపించి మనలోనే నిక్షిప్తమై ఉన్న అనంతమైన ఆధ్యాత్మిక శక్తిని మనం అనుభవంలోకి తెచ్చుకోలేకపోతున్నాం. ఇలా అనేకాగ్రమై పలుదిశలలో పరుగులు పెట్టే మనస్సును ఏకాగ్రపరచి నిగూఢమైన ఆధ్యాత్మిక శక్తిని మేల్కొలుపటానికి కూడా పైన చెప్పిన రెండు మార్గాలే ఉపయోగపడతాయి.

ఇనుపముక్కను అయస్కాంతం దగ్గరలో ఉంచితే దానిలోని అణువులు ఏకాగ్రమైనట్లే, నిరంతర భగవదాయత్త చిత్తులైన మహాత్ముల, గురువుల సన్నిధిలో మన మనస్సు ఏకాగ్రత చెంది, ప్రాపంచిక విషయాలను, బలహీనతలను అధిగమించి ఆధ్యాత్మిక శక్తిని అందుకోగలుగుతుంది. శ్రీగురుదేవులు శ్రీ బాబూజీ మహారాజ్ వారు దసరా మహోత్సవాలలో జరిగే సత్సంగాలలో ఒక్కొక్కసారి ఏడెనిమిది గంటలు నిర్విరామంగా బోధ చేసేవారు. అన్ని గంటలూ సభలోని బాలురనుండి వృద్ధులవరకు ఏ ఒక్కరూ కదలకుండా కూర్చుని శ్రద్ధగా వినేవారు. మరి మామూలుగా ఇంట్లో ఒక గంట ధ్యానమో, పూజో చేయాలంటేనే చాలా కష్టంగా ఉంటుందే? వారి వారి ఆరోగ్య పరిస్థితుల దృష్ట్యా మనలో చాలామంది అన్ని గంటలు కదలకుండా, ఏ అవశిష్టాలకీ లేవకుండా కూర్చోలేమే? మరి అంతమందిని అంతసేపు ఏ శక్తి సర్వాన్ని మరిపించి కూర్చోబెట్టింది? అదే గురువుల ఆధ్యాత్మిక శక్తి.

అయస్కాంతానికే కాకుండా సృష్టిలోని ప్రతి వస్తువుకూ ఆకర్షణ శక్తి ఉంటుంది. అదే గురుత్వాకర్షణ శక్తి. ఒక వస్తువు ఎంత పెద్దదైతే దాని గురుత్వాకర్షణ శక్తి అంత ఎక్కువగా ఉంటుంది. నిజానికి గురు అంటేనే పెద్ద, లేదా గొప్ప అని అర్థం. అందుకే మన సౌరకుటుంబంలోని నవగ్రహాలలో అన్నిటికంటే పెద్దదాన్ని గురుగ్రహం అని పిలుస్తాం. నిజానికి మన భూగోళంపై ఇంకా జీవనం నిలిచి ఉండటానికి ఈ గురుగ్రహం కూడా ఒక ముఖ్య కారణమే. నిరంతరం అనేక గ్రహశకలాలు, తోకచుక్కలు మన భూమిపైపుగా దూసుకువస్తూనే ఉంటాయి. ఇందులో భూమిపై జీవరాశిని సమూలంగా నాశనం చేయగల పరిమాణంగలవి కూడా ఉంటాయి. అయితే వాటిలో అధికభాగాన్ని గురుగ్రహం తన గురుత్వాకర్షణతో తనలోనికి లాక్కుని మన భూమిని రక్షిస్తూ ఉంటుంది.

ఇక ఆధ్యాత్మిక గురువుల విషయానికి వస్తే, సృష్టిలోని ఏ వస్తువును, లేదా శక్తిని తీసుకున్నా అంతకంటే పెద్దది, గొప్పది గురుశక్తి. ఆ గురువులు మనకోసం దేహధారణ చేసివచ్చి మనకు ప్రసాదించే అమోఘ వరం వారి సన్నిధి. ఆ గురుసన్నిధి మన మనసులలోని సంకల్పాలను, వాసనలను, బలహీనతలను అధిగమించి, ఏకాగ్రతను సాధించి మనలోనే ఉన్న బ్రహ్మామృతాన్ని అందుకొనే శక్తిని మనకు ప్రసాదిస్తుంది. అలాగే బయటినుండి నిరంతరం మన మనసుమీద దాడిచేసే ప్రాపంచిక విషయాదులనుండి మనను కాచి రక్షిస్తుంది.

మన మనసులను స్థిరపరచి, మన సంకల్పాలన్నింటినీ బ్రహ్మవస్తువునందు ఏకీకృతం చేసి మనకు బ్రహ్మానందాన్ని అందించే మరొక మార్గం ధ్యానాగ్ని. అత్యధిక ఉష్ణోగ్రతకు వేడిచేస్తే ఇనుము అయస్కాంతంగా మారినట్లే, ఈ ధ్యానాగ్ని మనలోని దేహాత్మ భావనను, అహంకార మమకారాలను, పూర్వజన్మ వాసనలను, అన్నింటినీ దహించివేసి, మన నిజతత్వాన్ని ఎరుకపరచి పరమశాంతిని మనకందిస్తుంది. అయితే ఈ ధ్యానం గురువు మార్గదర్శకత్వంలో, వారి సన్నిధిలో చేసినప్పుడు అత్యంత విశేష ఫలితాన్నిస్తుంది. 

ఒక వస్తువుయొక్క గురుత్వాకర్షణ శక్తి అత్యధికమైన ప్రభావాన్ని చూపించాలంటే ఆ వస్తువుచేత ఆకర్శింపబడే రెండవ వస్తువు దానికన్నా చాలా చిన్నదై ఉండాలి. అలాగే గురుశక్తి మనమీద ప్రభావం చూపించాలంటే మనం ముందుగా మన అల్పత్వాన్ని గుర్తించి వారికి సంపూర్ణ శరణాగతి చెందాలి. అంతేకాని గురువుని ఆశ్రయించి కూడా ఇంకా నేనెంతో గొప్పవాడిని, పండితుడిని, మేధావిని అనుకొనేవాడు ఆ గురుశక్తిని అనుభవంలోనికి తెచ్చుకోలేడు. గురువుల సన్నిధిలో జీవించడానికి ముఖ్యంగా మూడు సూత్రాలు చెబుతారు - చెప్పినట్టు వినాలి, పెట్టినట్టు తినాలి, చచ్చినట్టు పడుండాలి.

ఒక్కసారి గురు సమాశ్రయం లభిస్తే ఇక ఆ జీవి తరించినట్లే. శ్రీగురుదేవులు "నేను కామవరపుకోట జీడిని. ఒక్కసారి పట్టుకుంటే విడిచిపెట్టను" అనేవారు. ఒకవేళ బలవత్తరమైన కర్మప్రభావం చేత ఏ శిష్యుడైనా వారికి దూరమైనా, ఈ జన్మలో కాకపోతే మరెన్ని జన్మలకైనా వారికి మళ్ళీ గురుసమాశ్రయం తప్పక లభిస్తుంది. అది గురుదేవులు ఇచ్చే గ్యారంటీ.

ఏనా డేము భవ త్పదాబ్జముల నెంతే బట్టుకొన్నారమో?
ఆనాడే చరితార్థజన్ములము మేమైనార మెట్లేని
బాబూ! నీ దృష్టిబడం ద్యజింప వెటులం బోనీక, ప్రేమించి
సుజ్ఞానం బీగల సత్యమూర్తివి కదా కాళీప్రసాదప్రభూ!

20, ఆగస్టు 2021, శుక్రవారం

లక్ష్మి

        లక్ష్మి అంటే ఐశ్వర్యం, లక్ష్మి అంటే సంపద, లక్ష్మి అంటే సుఖసంతోషాలు, లక్ష్మి అంటే ఆనంద కోలాహలం. క్షీరసాగర మథనంలో అవతరించి, క్షీరసాగరశాయిని వరించి, తనను నమ్ముకొన్న భక్తులను పాడిపంటలలో, సుఖశాంతులలో ఓలలాడించే చల్లని తల్లి లక్ష్మీదేవి. తన సోదరుడైన చంద్రుడు ఎలాగైతే సూర్యకాంతిని ప్రతిబింబిస్తూ లోకానికి చల్లని వెన్నెలను ప్రసాదిస్తాడో అలాగే ఈ తల్లి శ్రీమన్నారాయణుని వైభవాన్ని ప్రతిబింబిస్తూ లోకానికి పోషణను అందిస్తుంది.

        అయితే ఈ లక్ష్మి, లేదా ఐశ్వర్యం నీడలాంటిది. మనం వెలుగువైపుకు ప్రయాణిస్తుంటే నీడ మన వెంటబడి వస్తుంది. అదే మనం వెనక్కి తిరిగి నీడ వెంటబడితే అది మనకన్నా ఎప్పుడూ ముందే ఉంటుంది కానీ మనకు ఎప్పటికీ అందదు. అలాగే లోకానికంతటికీ ప్రకాశాన్నిచ్చే నారాయణుని వైపుకు మనం ప్రయాణిస్తూ ఉంటే ఐశ్వర్యం మనవెంటే ఉంటుంది. అదే మనం నారాయణుని వదలివేసి ఐశ్వర్యం వెంట పరుగులు తీస్తే అది ఎన్నటికీ దక్కదు, దక్కినా నిలవదు. లక్ష్మీదేవి నామాలలో ఓం చంచలాయై నమః, ఓం చపలాయై నమః అనే నామాలు కూడా ఉన్నాయి. అంటే ఆవిడ ఏ ఒక్కరి దగ్గరా స్థిరంగా ఉండదు. 

        కానీ ఆవిడ స్థిరనివాసం చేసే స్థానం ఒకటే ఉంది. అదే శ్రీమన్నారాయణుని హృదయమందిరం - ఓం విష్ణు వక్షస్థల స్థితాయై నమః. మన మనస్సులలోని చాపల్యాన్ని, చంచలత్వాన్ని వీడి ఎప్పుడైతే ఆ నారాయణుని మన హృదయ మందిరంలో స్థిరంగా ప్రతిష్టించుకుంటామో అప్పుడు ఆయన హృదయస్థితయైన లక్ష్మీ కటాక్షం మనకు సుస్థిరమౌతుంది. "లక్ష్మీనారాయణుని చరణాలను నీవు ఆశ్రయిస్తే లక్ష్మీదేవి కూడా ఎప్పుడూ అక్కడే ఉంటుంది. ఆ తల్లి నీకు ఇహంలో ఏ లోటూ లేకుండా చూస్తుంది, ఆయన నీకు పరమపదాన్ని ప్రసాదిస్తాడు" అని శ్రీగురుదేవులు చెప్పేవారు.

        అయితే ఇలా మనకు లభించిన సంపదను సరిగ్గా వినియోగించ గలగటం కూడా ఒక వరమే. "దానం భోగో నాశః తిస్రో గతయో భవంతి విత్తస్య| యో న దదాతి న భుఙ్క్తే తస్య తృతీయా గతిర్భవతి||" - విత్తానికి మూడు గతులని భర్తృహరి చెబుతాడు. అవి దానం, భోగం, నాశం. ఇందులో ఉత్తమగతి మనకున్న సంపదను వీలైనంత దానం చేయడం. ఇక మధ్యమ గతి కనీసం నీవైనా అనుభవించడం. ఇక ఈ రెండూ చేయని పిసినారి వాని సంపదకు మూడవగతే శరణ్యమని చెబుతాడు. అంటే ఎవరైతే తమ సంపదని దానం చేయకుండా, తాము అనుభవించకుండా దాచిపెడతారో ఆ సంపద చివరికి అగ్ని వల్లనో, చోరుల వల్లనో, రాజులవల్లనో, ఇంకంటాక్స్ వాళ్ళ వల్లనో నాశనం అయిపోతుంది.

        ధనలక్ష్మి, ధాన్యలక్ష్మి, ధైర్యలక్ష్మి, విజయలక్ష్మి, వీర్యలక్ష్మి, విద్యాలక్ష్మి - ఇలా ఈ ఐశ్వర్యం వివిధ రూపాలలో ఉంటుంది. అయితే "యద్యత్ విభూతిమత్సత్వం శ్రీమదూర్జితమేవ వా| తత్తదేవావగచ్ఛ త్వం మమ తేజోంశ సంభవం||" - ఈ లోకంలో ఏదైతే ఐశ్వర్యం, తేజస్సు, బలం, సంపదలతో  ప్రకాశిస్తూ ఉంటుందో అదంతా నా తేజస్సుయొక్క అంశనుండే ఉద్భవించిందని తెలుసుకో అని భగవానుడు గీతలో స్వయంగా ప్రకటించాడు. అంటే లక్ష్మి నారాయణునికి వేరుగా ఎప్పుడూ లేదు. ఆయననుండే ఉద్భవిస్తోంది, ఆయనయందే ప్రకాశిస్తోంది, ఆయనలోనే లయమైపోతోంది. నారాయణుడు స్థితి కారకుడు. అయితే ఆయన ఈ లోకాలను నడపడానికి కావలసిన ముఖ్య ఇంధనం సంపద(లక్ష్మి) - ధనం మూలం ఇదం జగత్. 

    అయితే ఈ సంపదల అన్నిటికంటే ఉత్కృష్టమైనది మోక్షలక్ష్మి - ముకుందా ముక్తినిలయా. ఈవిడ మొక్షాన్నిచ్చే ముకుందుని ఎల్లప్పుడూ అంటిపెట్టుకుని ఉంటుంది. అసలు వారిద్దరూ ఒకే శక్తియొక్క రెండు రూపాలు. మరిసుస్థిరమైన ఆ మోక్షలక్ష్మిని వదిలేసి మానవులు అస్థిరమైన లౌకిక సంపదల కోసం ప్రాకులాడుతూ, తమ సోదర మానవులపై ఈర్ష్యాద్వేషాలను పెంచుకుంటూ ఉంటారు. రామాయణంలో కథాపరంగా చూస్తే తన కుమారునికి దక్కవలసిన రాజ్యం రామునికి దక్కుతోందని కైకమ్మ ఈర్ష్యపడింది. అలాగే ఒకవేళ భరతుని రాజుని చేసినా, రాముడు ఇక్కడే ఉంటే ఈర్ష్యతో ఆ రాజ్యాన్ని దక్కించుకోవడానికి కుట్రలు పన్నుతాడేమో అని కూడా భయపడి రాముని అడవులకు పంపింది. అయితే లక్ష రూపాయలు పెట్టి ఆటో కొనుక్కున్నవాడు వెనకాల "నన్ను చూసి ఏడువకురా" అని వ్రాసుకుంటే ఆ వెనకాల కోటి రూపాయల కారులో వెళ్ళేవాడు ఎలా నవ్వుకుంటాడో సాక్షాత్తు లక్ష్మీపతియైన రామచంద్రుడు ఈ చిన్న అయోధ్యా నగరానికి రాజైన భరతుని చూసి ఈర్ష్య చెందుతాడనుకోవడం అంతే హాస్యాస్పదంగా ఉంటుంది. అయితే పైన చెప్పినట్లు ఇది కేవలం కథాపరంగా మాత్రమే అనుకోండి. అసలు కైకమ్మకు ఆ బుద్ధి పుట్టడానికి వెనుక గల దేవరహస్యం, రామావతార లక్ష్యం ఆ లోగుట్టు పెరుమాళ్ళకే యెఱుక. 

            లక్ష్మీదేవికి ఒక విశేష లక్షణం ఉంది. "ఆర్ద్రాం జ్వలన్తీ తృప్తాం తర్పయన్తీ" - తడిసిన వాటిని మండిస్తుంది, తృప్తి చెందిన వాడిని మళ్ళీ తృప్తి పరుస్తుంది. అంతులేని సంపదలో తడిసి ముద్దయిన వాడయినా వీడి జేబులో ఐఫోన్ 12 ఉండి పక్కవాడి జేబులో ఐఫోన్ 13 కనిపిస్తే వాడి గుండె భగ్గున మండుతుంది. అలాగే వీడికి రాని కాంట్రాక్టు ఏదో ప్రక్కవాడికి వస్తే అసూయతో రగిలిపోతాడు. ఇక ఎవరైనా కడుపు నిండా తృప్తిగా తిన్నవాడికి మరొక పిండివంట పెడతానంటే "అమ్మో నేను తృప్తిగా తిన్నాను, ఇక తినలేను" అంటాడు. అదే "ఇవాళ జేబులో వంద రూపాయలు వచ్చాయి, నేను తృప్తిగా ఉన్నాను" అనుకున్నవాడికి మరొక పదిరూపాయలు ఇస్తే "ఇప్పుడు మరింత తృప్తిగా ఉన్నాను" అనుకుంటూ తీసుకుంటాడు కానీ భోజనంలాగా "ఇక నావల్ల కాదు" అనడు.

        కాబట్టి లౌకికమైన సంపద ఎంత సంపాదించినా మనకు తృప్తి కలుగదు, మనశ్శాంతి లభించదు. పైగా వీటితో భగవంతుని మెప్పించడం అసాధ్యం. అంతులేని ఐశ్వర్యం ఉన్న సత్యభామ తూచలేని శ్రీకృష్ణుని భక్తితో కూడిన ఒక్క తులసీదళంతో రుక్మిణీదేవి తూచగలిగింది. కాబట్టి భక్తిలేని సంపద వ్యర్థమే. "భక్తికలుగు కూడు పట్టెడైనను చాలు" అంటాడు వేమన. మిగిలిన లక్ష్ముల అనుగ్రహం పొందటానికి ఎన్ని సాధనాలు ఉన్నా మోక్షలక్ష్మి అనుగ్రహం పొందాలంటే భక్తి ఒక్కటే సాధనం. 

4, జూన్ 2021, శుక్రవారం

హనుమంతుడు

 బాలార్కాయుత తేజసం త్రిభువన ప్రక్షోభకమ్ సుందరం

సుగ్రీవాది సమస్త వానరగణైః సంసేవ్య పాదాంబుజం

నాదేనైవ సమస్త రాక్షసగణాన్ సంత్రాశయంతమ్ ప్రభుమ్ 

శ్రీమద్రామ పదాంబుజ స్మృతిరతం ధ్యాయామి వాతాత్మజమ్


హనుమంతుడు ఎంత శక్తిమంతుడో మనందరికీ తెలిసినదే. త్రిభువన ప్రక్షోభకమ్ - మూడు లోకాలను ఒక్కపెట్టున అతలాకుతలం చేయగల శక్తివంతుడైనా మధ్యాహ్న మార్తాండుడిలాగా తన తేజస్సుతో మనలను మండించకుండా - బాలార్కాయుత తేజసం - ఉదయించే సూర్యుడిలాగా మన మనస్సులకు ఆహ్లాదాన్నే కలిగిస్తాడు. ఇక సుందరం - ఒక వానరుడు సుందరంగా ఉండటం ఏమిటని మనం అనుకోవచ్చు. అయితే Beauty is in the eye of the beholder - అందం చూసేవాడి కంటిలో(దృష్టిలో) ఉంటుందని ఆంగ్లంలో సామెత. అందం అంటే మనసుకు ఆహ్లాదాన్ని కలిగించేది. ఒకసారి హనుమంతుని రూపం తలుచుకోగానే ఎంతటి చికాకులలో, కష్టాలలో ఉన్నవారికైనా ఒక్కసారిగా ఆనందం, ఉత్సాహం కలుగుతాయి. అందుకే ఆయన సుందరుడు. అంతేకాదు మామూలుగా ఎక్కడైనా బలవంతుడైన శత్రువో, పెద్ద ఆపదో పొంచి ఉన్నదంటే ఎవరైనా దూరంగా పారిపోవటానికే ప్రయత్నిస్తారు. కానీ సుందరకాండలో చూస్తే వేలాది రాక్షసులు హనుమంతుని చేతిలో మరణిస్తున్నా ఇంకా ఇంకా వేలాదిగా ఆయన వద్దకు వస్తూనే ఉంటారు కానీ పారిపోరు. అంటే ఒక మంట మిడుతల దండుని ఎంతగా ఆకర్షిస్తుందో అలాగే ఆ రాక్షసులను కూడా ఆకర్షించేంతటి సుందర రూపం ఆయనది.

ఇక సుగ్రీవుడు మొదలైన సమస్త వానరులతో సేవింపబడే పాదపద్మాలు కలవాడు అంటే మనకి కొంచెం అనుమానం వస్తుంది. మిగతా వానరులు ఆయనను సేవించారంటే నమ్ముతాం కానీ సుగ్రీవుడు రాజు, హనుమంతుడు ఆయనకు మంత్రి కదా! పైగా రామాయణంలో ఎక్కడ చూసినా 'మా ప్రభువైన సుగ్రీవుడు' అనే హనుమంతుడు సంబోధిస్తాడు. మరి సుగ్రీవుడు హనుమంతుని పాదాలను సేవించడం ఏమిటి? అయితే సుగ్రీవుడు అంటే మంచి కంఠం కలవాడు అని అర్థం. బుద్ధిర్బలం యశో ధైర్యం నిర్భయత్వం అరోగతా అజాడ్యం వాక్పటుత్వం చ హనుమత్ స్మరణాత్ భవేత్ అని పెద్దలు చెబుతారు కదా. అలా హనుమత్ స్మరణ ద్వారా వాక్పటుత్వాన్ని సాధించిన బుద్ధిమంతులు అందరూ సుగ్రీవులే. మరి వారందరూ నిరంతరం ఆ హనుమంతుని పదపద్మాలను సేవిస్తూనే ఉంటారు కదా. అలా నిరంతరం సేవించుకొంటే ఆ కొమ్మ మీదనుంచి ఈ కొమ్మకు, ఈ కొమ్మనుంచి ఆ కొమ్మకు వానరంలా దూకుతూ ఉండే మన బుద్ధి స్థిరత్వాన్ని పొంది పద్మంలో మకరందాన్ని గ్రోలుతూ అక్కడే నిలిచిపోయిన భ్రమరంలా ఆ పాదాలయందే నిలిచిపోతుంది.

'నువ్వరిస్తే అరుపులు, అదే నేనరిస్తే మెరుపులే' అని ఏదో ప్రాస కోసం మన సినిమా హీరోలు చెప్తారు కానీ అసలు అరుపులతో మెరుపులేంటి, పిడుగులే సృష్టించినవాడు హనుమంతుడు. ఆయన ఒక్కసారి పెద్దగా నాదం చేస్తే సమస్త రాక్షసగణాలు భయంతో గజగజ వణికిపోతాయి. ఆ బయట ఉన్న రాక్షసులే కాదు, భూత ప్రేత పిశాచాలే కాదు, మనలో ఉన్న దుష్ట సంకల్పాలు, దుర్గుణాలు, దుష్ట వాసనలు అన్నీ కూడా ఒక్కసారి ఆ హనుమంతుని సింహనాదం వినగానే గజగజ వణుకుతూ తోక ముడుచుకొని పలాయనం చిత్తగిస్తాయి.

అయితే ఇంతటి అమోఘ శక్తివంతుడు, గుణసంపన్నుడు అయినా ఆయన ఎన్నడూ ఇది తన శక్తి అనే భావనే మనసులోకి రానీయక నిరంతరం శ్రీరామచంద్ర పాదాబ్జాల ధ్యానంలోనే రమిస్తూ ఉంటాడు. అటువంటి వాతాత్మజుడైన హనుమంతుని ధ్యానిస్తే మనకు కూడా ఆయనలోని కొన్ని సుగుణాలైనా అలవడతాయి. హనుమంతుడు ఒక్క రామాయణంలోనే ఎన్నెన్ని మహత్తర కార్యాలు నిర్వహించాడో లెక్కపెట్టలేం. అంతేకాక ఆయన చిరంజీవి. ఇప్పటికీ అనేకమందిని అనేకవిధాలుగా సంరక్షిస్తూనే ఉన్నాడు. 

అయినా ఇదంతా ఆ రాముని మహిమ అనే ఆయన చెప్పుకుంటాడు కానీ 'నేను చేస్తున్నాను' అనే కర్తృత్వ భావన కానీ, 'దీని ప్రతిఫలం నాకే దక్కాలి' అనే భోక్తృత్వ భావన కానీ ఆయనకు లేవు. పైగా తాను చేసే మహత్తర కార్యాలతో తనకు ఎటువంటి సంగమూ లేకపోయినా, ఆయా కార్యాల సిద్ధి విషయంలో ఎటువంటి వికారము (కార్యం సిద్ధిస్తే ఆనందము, విఫలమైతే విషాదము) లేకపోయినా  'ఇది నాకెందుకులే' అనే నిరాసక్తత ఏమాత్రం లేకుండా మొక్కవోని దృఢ సంకల్పంతో, తిరుగులేని ఉత్సాహంతో ఆయా కార్యాలను నిర్వహిస్తాడు. అందుకే ముక్తసంగోఽనహంవాదీ ధృత్యుత్సాహ సమన్వితః సిధ్యఽసిధ్యౌ నిర్వికారః కర్తా సాత్విక ఉచ్యతే అని గీతాచార్యుడు నిర్వచించిన శుద్ధ సాత్విక కర్త హనుమంతుడు.

సూపర్ మాన్, స్పైడర్ మాన్, ఐరన్ మాన్ ఇలాంటి కల్పిత పాత్రలు ఎన్ని వచ్చినా తరతరాలుగా ఆబాలగోపాలన్నీ అలరిస్తున్న సూపర్ హీరో హనుమాన్. ఇతర దేవతలలో ఎవరైనా కొంతమందికి నచ్చకపోవచ్చేమో కానీ హనుమంతుడు నచ్చనివాడు ఎవడూ ఉండడు. అయితే హనుమంతునికి మాత్రం ఆ భేద భావాలు ఏవీ ఉండవు. నువ్వు ఏ దేవతను అర్చించినా హనుమంతుని అనుగ్రహం నీకు చాలా సులభంగా కలుగుతుంది. 'మా దేవుడు గొప్ప' అంటే 'కాదు మా దేవుడే గొప్ప' అని కొట్లాడుకోవటాన్ని ఆయన ఎన్నడూ హర్షించడు. అందుకే తులసీదాసు వారు భక్త్యావేశంలో 'ఔర దేవతా చిత్త న ధరయి, హనుమత్ సేయి సర్వసుఖ కరయి' అని వ్రాస్తే దానిని తెనిగించిన ఎంఎస్ రామారావుగారు ఇతర దేవతలను కించపరచ వలసిన అవసరం ఏముందని 'ఇతర చింతనలు మనసున మోతలు స్థిరముగ మారుతి సేవలు సుఖములు' అని మార్చి వ్రాసారు.

వీరాంజనేయుడు, భక్తాంజనేయుడు, దాసాంజనేయుడు, అభయాంజనేయుడు ఇలా రకరకాల రూపాలలో ఆంజనేయుడు మనకు దర్శనమిస్తాడు. మరే దేవుడిలో ఇన్ని కోణాలు మనకు కనిపించవు. దేవతలలో, భక్తులలో, దాసులలో, వీరులలో, మహిమాన్వితులలో, పండితులలో, ఇలా ఎందులో చూసినా ఆయనే అగ్రగణ్యుడు. అంతేకాదు, సగుణ నిర్గుణ భక్తులు రెండింటిలోను ఆయనకు ఆయనే సాటి. హనుమంతుడు ఒక్కసారి 'రామ్' అంటే ఆయన శరీరంలోని ముప్పదిమూడు కోట్ల రోమాలూ నిక్కబొడుచుకొని 'రామ్' అని ప్రతిధ్వనిస్తాయని శ్రీగురుదేవులు చెప్పేవారు. అలా తన తనువులోని అణువణువునా నిర్గుణ రూపంలో రామచంద్రుడు నిండి ఉన్నా ఎప్పుడెప్పుడు ఆ స్వామిని సగుణంగా కనులారా దర్శించుకుంటానా, చేతులారా సేవ చేసుకుంటానా అని అని నిరంతరం అశ్రుపూరిత నయనాలతో ఎదురుచూస్తూ ఉంటాడు ఆయన.

అటువంటి హనుమంతుని మన హృదయంలో నిలుపుకుంటే ఆయనతో పాటు ఆయన హృదయంలో సదా నివసించే శ్రీరాముడు, ఆ రాముని హృదయనివాసి అయిన పరమేశ్వరుడు, ఆ పరమేశ్వరుని హృదయనివాసి అయిన గురుదేవుడు, ఇలా సకల దేవతలు మన హృదయంలోనే స్థిరనివాసం ఏర్పరచుకుంటారు. మనకీ మానవ జన్మ వచ్చినందుకు అంతకంటే సార్థకత ఏముంటుంది?