అహల్య

రాయినైనా కాకపోతిని రామపాదము సోకగా ||
నిన్నటిదాకా శిలనైనా నీపదము సోకి నే గౌతమినైనా ||

నీ కాలి దుమ్ము సోకి రాయి ఆడది ఐనాదంట, నా నావమీద కాలు పెడితె ఏమౌతాదో తంటా ||

రామావతారంలో ఎన్నో రాళ్ళు ఆయన పాదాలు తాకి ఉంటాయి. అలాగే అప్పటికీ, ఇప్పటికీ ఎందరో జనులు ఆ దేవదేవుని పాదాలను ఆశ్రయించి తమ జీవితాలను గడుపుకుంటున్నారు. కానీ వారందరూ అహల్యలా ఎందుకు తరించలేకపోతున్నారు? ఒక్కసారి విశ్లేషించుకుందాం.

మనం మన హృదయ క్షేత్రాలను అహంకార మమకారాలనే జోడెడ్లు కట్టిన మాయయనే నాగలితో దున్నుకొని అందులో కర్మ బీజాలను నాటుకొని మళ్ళీ మళ్ళీ పునర్జన్మలనే పంటలను పండించుకుంటున్నాం. నాగలిని హలం అంటాం కదా. మరి ఆ మాయ అనే హలం పేరుకైనా తగలని మనో క్షేత్రం కలది కనుకనే ఆ తల్లి అహల్యామాత అయింది. పూర్వజన్మ సంచిత కర్మబీజాలు ఏమీ లేకుండా నేరుగా బ్రహ్మలోకంలో ఆ విధాత ద్వారానే సృష్టించబడింది. ఎందరు నవమన్మధులైన దేవతలు తనను కోరుకున్నా, పందెంలో గెలిచిన గౌతమమహర్షినే వివాహమాడింది.

నాగలి తగలని బంజరు భూములలో వర్షం కురిపించి సేద్యానికి అనుకూలంగా చేయటం ఇంద్రునికి ఇష్టమైన వ్యాపకం. అందుకే ఆయనకు అహల్యాప్రియుడని పేరు. ఆ అలవాటుతోనే తమ మనోక్షేత్రాలలో జన్మపరంపరల సేద్యాన్ని విరమించాలని తపస్సు చేసే వారందరినీ ఎలాగైనా ఆ తపస్సునుండి విరమింపచేయాలని ప్రయత్నిస్తూ ఉంటాడు. ఆ ప్రయత్నాల వర్షానికి లొంగిపోయిన మనస్సులు, మళ్ళీ మళ్ళీ జన్మలకు దారితీస్తూ ఉంటాయి. లొంగక దృఢంగా నిలచినవారు తరిస్తారు.

ఆ మాయను గుర్తించలేని అహల్య తన భర్తే అనుకొని లొంగిపోయింది. మన సనాతన భారతీయ సంప్రదాయంలో భార్యాభర్తల బంధం కేవలం సంసారానికే పరిమితం కాదు. అది ఒక గురు-శిష్య సంబంధం. వారిరువురూ కలిసి ధర్మమార్గంలో మోక్షాన్ని పొందేందుకు ఏర్పరచినది. గురువుకి తమ శిష్యులమీద అవ్యాజమైన ప్రేమ ఉంటుంది. వారు ఎప్పుడు ఏ అంతశ్శత్రువుకు లొంగిపోయి మయామోహంలో పడిపోతారో అని నిరంతరం కంటికి రెప్పలా కాచుకుంటూ ఉంటారు.

తాబేలు ప్రమాదం ఎదురుకాగానే తన అవయవాలన్నింటిని ఎలా ఐతే లోపలకు ముడుచుకొని రాయిలా మారిపోతుందో సాధకుడు విషయాలు ఎదురుకాగానే అలాగే తన ఇంద్రియాలను లోనికి ముడుచుకొని మనస్సును రాయిలా మార్చివేసుకోవాలి. లేదంటే మాయలో పడి నాశనం అయిపోతాడు. తన శిష్యురాలైన అహల్య అలా ప్రమాదంలో పడిందని గ్రహించగానే గౌతమమహర్షి పరుగు పరుగున వచ్చి ఆమెను రాయిలా మార్చివేసారు.

అలా తనను తాను విషయాసక్తినుండి గురుదేవుని అనుగ్రహం వలన రక్షించుకోగలిగింది కనుకనే ఆ తల్లి పరమాత్ముని పాదం తాకి ముక్తిని పొందగలిగింది. మనం కూడా మన మనోక్షేత్రాలలోని సంకల్పాలనే మొక్కలన్నింటినీ పీకివేసి గురుదేవుల అనుగ్రహంతో ఇంద్రియాలను నిగ్రహించుకొని మాయాహలం ఛేదించలేనంత గట్టిగా మార్చుకోగలిగితే ఆ అహల్యామాతలాగే తరించగలుగుతాం.

చావులేని చదువు

చదివి చదివి చావంగనేటికి

చావులేని చదువు చదువవలయు

చదివి చదివి జనులు చచ్చిరిగదా

విశ్వదాభిరామ వినుర వేమా।।

మనం చదువుకునే ఈ ప్రాపంచిక చదువులన్నీ పొట్టకూటి కోసమో, లేక పేరు ప్రతిష్టలు సంపాదించటానికో మాత్రమే ఉపయోగపడతాయి. చక్కగా చదువుకోవటం అవసరమే. కానీ చదువే జీవిత పరమార్థం కారాదు. ఏది ఎంతవరకో దాని పరిమితి తెలుసుకొని మసలుకోవాలి. 

చిన్నప్పుడు చదువుకోవటం, వయసులో ఉండగా సంపాదించడం సహజమే. కానీ మానవులమై పుట్టినందుకు మన జీవిత పరమార్థం ఆత్మజ్ఞానాన్ని సంపాదించి జనన మరణ విషవలయం నుండి విముక్తులమవటం. 

ప్రాపంచిక చదువులు ఆ విషయంలో ఏమీ ఉపయోగపడవు. దానికి ఆథ్యాత్మిక విద్య కావాలి. కానీ కొందరు ఎంత వయసు వచ్చినా, చివరికి కాటికి కాలుజాపుకున్నా ఇంకా బిరుదులకోసమో, పేరు చివర తోకలకోసమో అలా అంతు లేకుండా చదువుతూనే ఉంటారు.

ఎంత చదివినా ఏదో ఒకరోజు అందరూ పోవలసిందే. ఆ చావునుంచి ఈ చదువులేవీ కాపాడలేవు. అందుకే ఇక ఈ వేలంవెర్రి వదిలించుకొని చావులేకుండా చేసే ఆథ్యాత్మ విద్య నేర్వమని వేమన యోగి హెచ్చరిస్తున్నాడు. 

సంప్రాప్తే సన్నిహితే కాలే నహి నహి రక్షతి డుకృఞ్కరణే

మృగతృష్ణ

రాము ట్రైన్ దిగి ఇంటివైపుగా నడుస్తున్నాడు. "ఈ అమ్మ ఎప్పుడూ ఇంతే. చాదస్తం! రోజూ ఫోన్ చేసి పూజ చేసుకున్నావా? గుడికి వెళ్ళావా? అని విసిగిస్తూ ఉంటుంది. ఇంత బిజీ జీవితంలో వాటన్నిటికీ టైమెక్కడిది?" అసలే చీకటి పడుతుండటంతో వడివడిగా అడుగులు వేస్తున్నాడు. ఒక సందు మలుపు తిరగగానే ప్రత్యక్షమైంది ఆ మెరుపుతీగ. "అబ్బ వెనకనుంచే ఇంత అందంగా ఉందంటే ముందునుంచి ఇంకెంత అందంగా ఉంటుందో? ఈ మసక చీకటిలో సరిగ్గా కనిపించటం లేదు. స్ట్రీట్ లైట్లు ఉంటే బాగుండేది," అనుకుంటూ ఆమె ముఖాన్ని చూడాలనే ఆత్రుతతో దాదాపుగా పరుగు మొదలెట్టాడు. అది గమనించిన ఆమె ఇంకా వేగంగా నడవసాగింది.

"ఈ ఒంటరి జీవితం దుర్భరంగా ఉంది. త్వరగా ఈమెతో పరిచయం పెంచుకుని పెళ్ళి చేసుకుంటే ఎంత బాగుంటుందో! మాకు తనలాగే అందమైన పిల్లలు పుడతారు. తన బట్టలూ, నగలూ చూస్తూ ఉంటే మా మామగారికి బాగానే ఆస్తి ఉన్నట్లుంది. మనం కూడా లైఫులో సెటిల్ అయిపోవచ్చు. ఒక పెద్ద ఇల్లు కట్టుకుని పిల్లాపాపలతో ఆనందంగా గడపవచ్చు," అని ఉహల్లో తేలిపోతూ ఆమెను అనుసరిస్తున్నాడు. 

ఇంతలో ఒక వీధి దీపం వెలుగులో ఆమె హటాత్తుగా ఎందుకో వెనక్కు తిరిగింది. అంతే ఆత్రుతగా ఆమె ముఖంవంక చూసిన రామూ ఆశాసౌధలన్నీ పేకమేడల్లా కుప్పకూలిపోయాయి. తనమీద తనకే విరక్తి కలిగింది. అక్కడికక్కడే కూలబడిపోయాడు. దూరంగా బడ్డీకొట్టులోని రేడియోలో పాట వినిపిస్తోంది.

మరులుగొలిపే సిరులూ మేలూ నిలువబోవే మనసా

స్థిరముగానీ ఇహభోగముల పరము మరువకే మనసా |

శేషశాయిని మోక్షదాయిని - సన్నుతి సేయవే మనసా

ఆపన్న శరణ్యుని హరినీ - సన్నుతి సేయవే మనసా ||