3, అక్టోబర్ 2016, సోమవారం

సచామర రమావాణీ సవ్య దక్షిణ సేవితా

సాధారణంగా మనకు ఏదైనా ప్రభుత్వ శాఖలో పని కావాలంటే ఆ శాఖలోని క్రింది స్థాయి ఉద్యోగస్థులతో మొదలుపెట్టి కార్యదర్శిదాకానో మంత్రిదాకానో బ్రతిమాలుతూ తిరుగుతాం. అదే ప్రధానమంత్రితో మనకు గాఢమైన స్నేహం ఉందనుకోండి, ఆ మంత్రులే మనకు ఎదురువచ్చి మనకు కావలసిన పనులన్నీ చిటికెలో చేసిపెడతారు. 

ఈ రోజులలో ప్రతివారూ ముఖ్యంగా కోరుకునేవి రెండు - తమకు అంతులేని సంపద, తమ బిడ్డలకు అపార విద్య. మరి ఈ ఆర్థిక శాఖకు, విద్యాశాఖకు అధిపతులైనవారు ఎవరు? లక్ష్మీదేవి, సరస్వతీదేవి కదా? వారిద్దరూ ఏం చేస్తూ ఉంటారో ఈ నామం చెప్తోంది. వారిద్దరూ ఎల్లప్పుడూ జగన్మాతకు కుడి ఎడమలలో నిల్చొని సేవికలవలే ఆ తల్లికి వింజామరలు వీస్తూ ఉంటారు.

మరి ఆ జగన్మాతను హృదయంలో నింపుకొని ఆ తల్లియందు గాఢమైన భక్తి ప్రపత్తులను కలిగినవారికి అటు సంపదలో కానీ ఇటు విద్యలో కానీ లోటు ఏం ఉంటుంది? దీనికి మనకు అటు మహాకవి కాళిదాసు, ఇటు తెనాలి రామలింగకవుల జీవితాలే ప్రత్యక్ష నిదర్శనాలు. ఇంత స్పష్టంగా మన కోరికలు తీరటానికి సుళువైన మార్గం కనిపిస్తూ ఉంటే, దానిని వదిలివేసి లోకంలో వాళ్ళ కాళ్ళూ వీళ్ళ కాళ్ళూ పట్టుకొనేవారు ఎంతటి అవివేకవంతులు?

2, అక్టోబర్ 2016, ఆదివారం

ఆబ్రహ్మ కీట జననీ

ఈ సృష్టిలో ఒక చిన్న చీమ మొదలు బ్రహ్మదేవుని వరకు మనందరం ఒక తల్లి బిడ్డలమే. ఆ తల్లే జగన్మాత. సృష్టిలోని ప్రతి జీవజాతిలోనూ మాతృమూర్తులు తమ పిల్లలు సొంత కాళ్ళపై నిలబడే వరకు ఎప్పుడు ఏది కావాలో క్రమం తప్పకుండా అందజేస్తూ అనుక్షణం కంటికి రెప్పలా తమ సంతానాన్ని కాపాడుకుంటూ ఉంటాయి.

అయితే ఈ తల్లులకు ఎప్పుడైనా నిద్ర, ఏమరుపాటు కలుగుతాయేమో కానీ ఆ జగన్మాత మాత్రం ఎప్పటికీ ఏ ఒక్క ప్రాణినీ నిర్లక్ష్యం చేయదు. అయితే తల్లి చిన్నపిల్లల సంరక్షణలో తనకు చేదోడుగా ఉండటానికి పెద్దపిల్లలకు శిక్షణనిచ్చినట్లుగా ఆ జగన్మాత మానవులకు మిగిలిన జీవులకు లేని బుద్ధిని ప్రసాదించింది.

కానీ మనం మాత్రం ఆ బుద్ధిని సృష్టి పోషణలో ఆ తల్లికి సహకరించటానికి ఎంతవరకు ఉపయోగిస్తున్నాం? మిగిలిన జీవరాశులను మన తోబుట్టువులలా సాకటం మాట అటుంచి, మనలో మనమే జాతి నీతి కుల గోత్రాలనీ నామ రూప గుణ దోషాలనీ అడ్డుగోడలు కట్టుకొని ఒకళ్ళనొకళ్ళు చంపుకుంటున్నాం. మన అంతులేని ఆశకు ప్రకృతి సమతౌల్యాన్ని బలి చేస్తున్నాం.

మరి తన సంతానమంతా ఇలా పరస్పరం కలహించుకుంటూ, కాపాడవలసిన అగ్రజులే తమ అనుజులను కాటేస్తూ ఉంటే ఆ అమ్మలగన్నయమ్మ మనస్సు ఎంతగా క్షోభిస్తుందో ఒక్కసారి ఆలోచించుకుంటే మనలో తప్పకుండా మార్పు వస్తుంది.

26, సెప్టెంబర్ 2016, సోమవారం

కెరటాలకు తల వంచితె తరగదు త్రోవ

మనం ప్రతిరోజూ ఎన్నో మంచిపనులు చేయాలని అనుకుంటూ ఉంటాం. కానీ అవి చేసే సమయం వచ్చేసరికి మాత్రం వేరే వ్యాపకాలలో పడి వాయిదా వేసేస్తూ ఉంటాం. పిల్లలు ఏడుస్తున్నారనో, టీవీలో మంచి సినిమా వస్తోందనో, రాత్రి సరిగ్గా నిద్రపోలేదనో ఇలా ఏదో ఒక వంక వెతుక్కుంటూ ఉంటాం.

వెనకటికి ఒకడు యిలాగే పర్వదినాన సముద్ర స్నానం చేద్దామని వెళ్ళాడుట. తీరా అక్కడిదాకా వెళ్ళేసరికి ఒక పెద్ద కెరటం ఎదురైంది. అమ్మో! ఇది పోయాక దిగుదాం అనుకున్నాడు. అది పోతే ఇంకో చిన్న కెరటం. ఇది చిన్నదే కదా, దీనిని కూడా పోనీ అనుకున్నాడు. అలా ఎంతసేపు కూర్చుంటే మటుకు సముద్రంలో కెరటాలు ఆగుతాయా? వీడు స్నానం చేయగలుగుతాడా?
మన సంసారంలో కూడా యిలా ఒకదాని తరువాత ఒకటి అడ్డంకులు వస్తూనే ఉంటాయి. కానీ మనం చేరుకోవలసిన అంతిమ గమ్యాన్ని ఎల్లప్పుడూ దృష్టిలో ఉంచుకొని మన ఆథ్యాత్మిక సాథనను పట్టుదలతో కొనసాగించాలి. అప్పుడే, ఈ జన్మలో కాకుంటే మరికొన్ని జన్మలకైనా మోక్షపథాన్ని అందుకోగలుగుతాం.

ఈ కెరటాల గురించి మాగురుదేవులు ఒక కిటుకు చెప్పేవారు. ఏదైనా పెద్ద కెరటం వచ్చినప్పుడు దానినుంచి తప్పించుకోవటానికి రెండు ఉపాయాలు - ఒకటి పూర్తిగా నీళ్ళలోకి వంగిపోవడం. యిలా చేస్తే కెరటం మన పైనుంచి వెళ్ళిపోతుంది. రెండోది కెరటంతోపాటుగా మనం కూడా అంత ఎత్తుకి లేవడం. అప్పుడది మన క్రిందనుంచి వెళ్ళిపోతుంది. ఈ రెండూ చేయకుండా అలాగే మొండిగా నుంచుంటే ఆ కెరటం మనను పడదోసి లోపలకు లాక్కుపోతుంది.
ఇందులో మొదటిది భక్తిమార్గం - భగవంతునికి సర్వసమర్పణ చేసి అంతా నీదే భారమని వంగి ఉండటం. ఇక రెండవది జ్ఞానమార్గం. ఈ కష్టసుఖాల అశాశ్వతత్వాన్ని గుర్తెరిగి వాటికి అతీతంగా మెలగగలగటం.