చిదగ్ని కుండ సంభూతా

చిత్ అంటే జ్ఞానం. జగన్మాత జ్ఞానాగ్ని కుండంలోనుండి ఆవిర్భవించింది అని ఈ నామం చెబుతోంది. అయితే ఈ అగ్నికుండం/యజ్ఞకుండం ఎప్పుడో ఎక్కడో చరిత్రలో లేదు. మన మనస్సనే యజ్ఞకుండంలో ధ్యానాగ్నిని రగిల్చి అందులో నిరంతర సాధన ద్వారా శబ్ద స్పర్శ రూప రస గంధాలనే పంచ తన్మాత్రలను, పంచ జ్ఞానేంద్రియాలను, పంచ కర్మేంద్రియాలను, పంచ వాయువులను, అంతఃకరణ చతుష్టయాన్ని, మూడు గుణాలను, మూడు అవస్థలను, మూడు మలాలను, మూడు వాసనలను, మూడు ఈషణలను, మూడు తాపాలను, మూడు దేహాలను, అహంకార మమకారాలను, సుఖదుఃఖాలను, రాగద్వేషాలను హవిస్సులుగా అర్పిస్తూ యజ్ఞం చేస్తూ ఉంటే ఆ ధ్యానాగ్నియే జ్ఞానాగ్నిగా పరివర్తన చెందుతుంది.

అప్పుడు మనలోనే ఆ చిదగ్ని కుండంనుండి అష్టాదశ భుజాలతో, సర్వాభరణ భూషితయై కోటి సూర్యుల కాంతిని కూడా తలదన్నే కాంతితో జగన్మాత ఆవిర్భావం జరుగుతుంది. ఇది సాధించిన మహాత్ములు నిరంతర ఆత్మజ్యోతితో ప్రకాశిస్తూ నలుదిశల తమ ప్రసన్న రోచస్సులను వెదజల్లుతూ ఉంటారు. అట్టి మహాత్ముల దర్శనమాత్రం చేతనే మన సకల తాపాలు నశించి అంతులేని ప్రశాంతతతో మన హృదయం నిండిపోతుంది.

ఇక అలా జగన్మాతను తమలోనే సాక్షాత్కరింప చేసుకున్న మహాత్ములు మనలో ఉన్న అజ్ఞానమనే మహిషాసురుని సమూలంగా నాశనం చేయగలరనటంలో సందేహమేముంది? అందుకే గురుస్సాక్షాత్ పరబ్రహ్మ అని మన ఆర్ష ధర్మం బోధిస్తోంది. సర్వ దేవతామూర్తుల శక్తులన్నీ కలిసి జగన్మాతగా ఎలా అయితే రూపు దాల్చాయో అలాగే గురువు కూడా సర్వదేవతా స్వరూపుడు. గురువుకి జగన్మాతకి భేదం లేదు.

సచామర రమావాణీ సవ్య దక్షిణ సేవితా

సాధారణంగా మనకు ఏదైనా ప్రభుత్వ శాఖలో పని కావాలంటే ఆ శాఖలోని క్రింది స్థాయి ఉద్యోగస్థులతో మొదలుపెట్టి కార్యదర్శిదాకానో మంత్రిదాకానో బ్రతిమాలుతూ తిరుగుతాం. అదే ప్రధానమంత్రితో మనకు గాఢమైన స్నేహం ఉందనుకోండి, ఆ మంత్రులే మనకు ఎదురువచ్చి మనకు కావలసిన పనులన్నీ చిటికెలో చేసిపెడతారు. 

ఈ రోజులలో ప్రతివారూ ముఖ్యంగా కోరుకునేవి రెండు - తమకు అంతులేని సంపద, తమ బిడ్డలకు అపార విద్య. మరి ఈ ఆర్థిక శాఖకు, విద్యాశాఖకు అధిపతులైనవారు ఎవరు? లక్ష్మీదేవి, సరస్వతీదేవి కదా? వారిద్దరూ ఏం చేస్తూ ఉంటారో ఈ నామం చెప్తోంది. వారిద్దరూ ఎల్లప్పుడూ జగన్మాతకు కుడి ఎడమలలో నిల్చొని సేవికలవలే ఆ తల్లికి వింజామరలు వీస్తూ ఉంటారు.

మరి ఆ జగన్మాతను హృదయంలో నింపుకొని ఆ తల్లియందు గాఢమైన భక్తి ప్రపత్తులను కలిగినవారికి అటు సంపదలో కానీ ఇటు విద్యలో కానీ లోటు ఏం ఉంటుంది? దీనికి మనకు అటు మహాకవి కాళిదాసు, ఇటు తెనాలి రామలింగకవుల జీవితాలే ప్రత్యక్ష నిదర్శనాలు. ఇంత స్పష్టంగా మన కోరికలు తీరటానికి సుళువైన మార్గం కనిపిస్తూ ఉంటే, దానిని వదిలివేసి లోకంలో వాళ్ళ కాళ్ళూ వీళ్ళ కాళ్ళూ పట్టుకొనేవారు ఎంతటి అవివేకవంతులు?

ఆబ్రహ్మ కీట జననీ

ఈ సృష్టిలో ఒక చిన్న చీమ మొదలు బ్రహ్మదేవుని వరకు మనందరం ఒక తల్లి బిడ్డలమే. ఆ తల్లే జగన్మాత. సృష్టిలోని ప్రతి జీవజాతిలోనూ మాతృమూర్తులు తమ పిల్లలు సొంత కాళ్ళపై నిలబడే వరకు ఎప్పుడు ఏది కావాలో క్రమం తప్పకుండా అందజేస్తూ అనుక్షణం కంటికి రెప్పలా తమ సంతానాన్ని కాపాడుకుంటూ ఉంటాయి.

అయితే ఈ తల్లులకు ఎప్పుడైనా నిద్ర, ఏమరుపాటు కలుగుతాయేమో కానీ ఆ జగన్మాత మాత్రం ఎప్పటికీ ఏ ఒక్క ప్రాణినీ నిర్లక్ష్యం చేయదు. అయితే తల్లి చిన్నపిల్లల సంరక్షణలో తనకు చేదోడుగా ఉండటానికి పెద్దపిల్లలకు శిక్షణనిచ్చినట్లుగా ఆ జగన్మాత మానవులకు మిగిలిన జీవులకు లేని బుద్ధిని ప్రసాదించింది.

కానీ మనం మాత్రం ఆ బుద్ధిని సృష్టి పోషణలో ఆ తల్లికి సహకరించటానికి ఎంతవరకు ఉపయోగిస్తున్నాం? మిగిలిన జీవరాశులను మన తోబుట్టువులలా సాకటం మాట అటుంచి, మనలో మనమే జాతి నీతి కుల గోత్రాలనీ నామ రూప గుణ దోషాలనీ అడ్డుగోడలు కట్టుకొని ఒకళ్ళనొకళ్ళు చంపుకుంటున్నాం. మన అంతులేని ఆశకు ప్రకృతి సమతౌల్యాన్ని బలి చేస్తున్నాం.

మరి తన సంతానమంతా ఇలా పరస్పరం కలహించుకుంటూ, కాపాడవలసిన అగ్రజులే తమ అనుజులను కాటేస్తూ ఉంటే ఆ అమ్మలగన్నయమ్మ మనస్సు ఎంతగా క్షోభిస్తుందో ఒక్కసారి ఆలోచించుకుంటే మనలో తప్పకుండా మార్పు వస్తుంది.